Het was ergens begin jaren negentig. Ik was als elektromonteur aan de slag bij de verbouwing van een Koreaans restaurant ergens in Buitenveldert. Deze klus deden we voor een Zoetermeers aannemersbedrijf uit de Dorpsstraat. Een heus familiebedrijf. Het probleem van deze familie was alleen dat hun communicatie niet al te best was. Je verstond de helft van de tijd niet wat ze zeiden. Één van de timmermannen zei:" Ik werk al 20 jaar voor ze en ik weet nog niet wat ze zeggen."
Zo wa ser ook een Ad. Ad was misschien wel de lompste van de familie. Ooit deed Ad een klusje in de Dorpsstraat bovenop een ladder. Door zijn lompheid sloeg de ladder achterover en lag Ad 6 meter lager op de grond. Zijn enige reactie was: "Zo dat was hoog.". Af en toe hielp Ad ook mee. Hij mocht alleen helpen met slopen. Volgens mij was dat ook het enige wat Ad kon. Ook al was het de bedoeling dat er iets gemaakt moest worden
In het restaurant liep Oma rond. Oma was de moeder van de eigenaar en zo vanuit Korea naar Nederland gehaald in een tijd dat het woord "Inburgeringscursus" nog uitgevonden moest worden. Oma sprak alleen Koreaans. Oma deed 's-morgens het restaurant schoonmaken, 's-middags helpen in de keuken en tenslotte 's-avonds de afwas. Ondanks alles liep Oma de hele dag te lachen. Als 's-morgens de telefoon ging riepen we met z'n allen Oma. Maar Oma nam de telefoon niet op. Niet dat ze niet begreep dat ze de telefoon moest opnemen, welnee, dat begreep ze dondersgoed. Maar ze sprak alleen Koreaans. Toch moest ze iedere keer steeds harder lachen al we haar riepen en ze nee schuddend deed blijken de telefoon niet op te nemen.
Het restaurant wat uit twee delen bestond had iedere middag een lunch voor Koreanen die alle Europese hoofdsteden in 4 dagen bezochten. Steeds als er weer zo'n bus in de buurt kwam wisten we het al. De Koreaanse toeristen namen ons uitgebreid op de foto. Na 2 weken gingen we er zelfs voor posren tussen het puin voor de vele camera's.
Dan had je nog David, de architect. David was een Engelsman die geen Nederlands sprak. Davis was ongeveer twee meter lang, had halflang zwart gekruld haar en liep altijd met tekeningen onder zijn arm rond en zei steed "May be we gone make...". David was continue aan het bedenken wat we konden maken. Dat was een probleem. David verzon nog dingen terwijl de verbouwing nog in volle gang was. Dit resulteerde er bijvoorbeeld in dat David bedacht een muurtje te laten staan terwijl hij die de vorige dag, conform het originele plan weg wilde hebben. Terwijl hij dit kwam vertellen had hij niet eens in de gaten dat de opperman net de puinzakken met restanten van het muurtje naar buiten liep te sjouwen en begon tegen de uitvoerder "May be is it better da we that wall...".
Dat David niet meer in Engeland werkte was me als snel duidelijk. Vermoedelijk was David gedurende een klus in Engeland door de bouwvakkers op de Thames in een roeiboot gezet met al zijn tekeningen onder zijn arm. Door allemaal stromingen en de wind kwam hij door toeval in Amsterdam terecht en zaten wij nu met hem opgescheept.
David verzon de meest rare ding. Zo moest er in het plafond twee banen komen van kleine halogeen lampjes. Deze kregen al snel de bijnaam "De vijfde baan van Schiphol". Iets wat niet echt origineel was met de hele dag opstijgende en landende vliegtuigen vlak boven je hoofd.
Toch hadden we één ding wel goed voor elkaar. Toen alles bijna af was werd er ineens tussen de PVC pijpen, zaagsel en machines een tafel gedekt en werden we door de eigenaar getrakteerd op een Koreaanse maaltijd. Ik moet zeggen dat deze erg goed in de smaak viel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten